55. Stoppen met shoppen

Ik moet toegeven dat toen ik deze titel las, mijn hart ook een seconde oversloeg… Het is de titel van een artikel dat vandaag op De Standaard Online werd gepubliceerd. Maar toen ik het volledige artikel had gelezen vond ik het eigenlijk zo goed en logisch klinken, dat ik hier zeker even bij wil stilstaan. Je kan het lezen op de website van De Standaard, maar ik neem het hier toch ook even over.

Ik kan me immers in heel veel zaken vinden die ze hieronder zegt… Ik heb ook superveel spullen, een gigantische schoenenkast en uitpuilende kleerkasten waarvan ik de helft niet aandoe, oneindig veel handtassen en minstens 7 toilettassen met een collectie make-up waar je van achterover valt… En ook ik ben er goed in om alle reclamefoldertjes uit te pluizen en daardoor mezelf dingen aan te praten, om gewoon een middagje rond te lopen in de stad en dan met allerhande dingen thuis te komen die ik eigenlijk niet nodig had. Omdat ik dit zelf ook was beginnen inzien ben ik een heel deel nu aan het verkopen op 2dehands.be. Ik vraag er geen superhoge prijzen voor en wil er zeker het groot lot niet mee winnen, maar ik heb mezelf beloofd dat er in de plaats alleen nog echt nuttige en nodige dingen in de plaats komen. Omdat ik voortaan liever iets minder spullen heb, en dus meer overzicht, maar dat ik die spullen dan wel effectief gebruik…

Omdat het echt een inspirerende tekst is, laat ik de tekst hieronder op jullie los, (voor de tekst op de blog van de vrouw in kwestie, zie Tales from the crib):

Zes maanden geleden nam ik de beste beslissing die ik kon nemen. Net zoals vele anderen overal ter wereld stopte ik met kopen. Ik, de voormalige schrik van de winkelstraat, kan mijn aankopen die niks te maken hebben met eten of hygiëne, sinds een halfjaar op de vingers van één hand tellen. Ik kocht dit jaar geen winterlaarzen. Ik investeerde niet in een nieuwe jas. Ik liep met de neus in de lucht voorbij aan shoppingcentra en koopjes, zonder een greintje spijt. Hetzelfde geldt voor de voorwerpen die sinds dat verhelderende moment mijn huis zijn binnen geraakt als cadeautje of omdat iemand iets wegdeed en wij er misschien iets mee konden aanvangen. Sinds een maand of zes ben ik een zeer strenge bewaker van wat mijn huishouden binnen komt en zorg ik ervoor dat er zoveel mogelijk buiten gaat.

Zeven toilettassen

Lang verhaal kort: ik was de rommel beu. Ik was mijn volle kasten beu. Ik was het beu te moeten beseffen dat mijn kleerkast vol dingen lag die ik bijna nooit droeg, waardoor ik de stukken die ik wel draag, niet kan vinden. Ik begon het allemaal een beetje belachelijk te vinden, het kopen en blijven kopen en stapelen en verzamelen. De badkamer schoonmaken en zien dat ik zeven toilettassen heb. Wie heeft er zeven toilettassen nodig, for crying out loud? Het inzicht kwam gradueel, na het lezen van wat inspirerende blogs en boeken: mijn overdaad aan spullen maakt mij niet gelukkig. Integendeel. En plots was mijn levensgezel ook helemaal mee en kochten wij niks meer. En kwamen we tot het besef dat het allang goed was zoals het was. We zouden nog heel ons leven kunnen blijven kopen, weekend na weekend, maar eigenlijk hebben wij niks meer nodig. Een zeer fijne gedachte.

Minimalisme

‘Een gedachte die ik deel met de steeds groter wordende groep mensen die zichzelf ‘minimalisten’ noemt. Zij halen hun gemoedsrust niet uit hard werken om geld te verdienen om zoveel mogelijk dingen mee te kopen, maar uit het downsizen van hun bezittingen tot enkel de essentie overblijft. Op hun blogs schrijven ze over hoe ze rondkomen met slechts 57 bezittingen (farbeyondthestars.com), rondreizen zonder bagage of hun hele inboedel te koop zetten zoals de New Yorkse Kelly Sutton (cultofless.com). Zij beseffen dat de rush die je krijgt van een nieuwe aankoop of een bomvol huis amper een paar seconden duurt, en daarna heel snel plaats maakt voor schuldgevoelens, overweldiging en zin om weer iets nieuws te kopen. En dat je zelf de keuze hebt om daaraan mee te doen of te passen. Sinds de recente recessie beseffen nogal wat mensen dat de grootste vrijheid bestaat uit dat laatste, zo blijkt uit het succes van de vele minimalistische weblogs. Want wie minder moet kopen, kan ook minder werken en houdt meer tijd over voor andere zaken. Het maakt het leven heerlijk simpel.

Ervaringen ja, bezit nee

Toen ik enkele maanden geleden dertig werd, heb ik iedereen die mij een cadeautje wilde geven, drie opties voorgelegd: het liefst kreeg ik niks, liever dan dat ik op zoek moest naar een plek om iets te zetten wat ik toch niet nodig had. Wie echt iets wilde geven, mocht aan een goed doel schenken (wat opvallend genoeg niemand heeft gedaan) of iets geven om te doen, niet om te hebben. Zo ben ik nog altijd bezig met restaurantjes bezoeken en citytrips maken met de waardebonnen die ik toen kreeg. Leuk, want ik merk dat ik nog het allermeeste plezier beleef aan iets doen, veel meer dan aan iets hebben.

De jongste maanden is er veel veranderd. Ik heb zes gigantische zakken vol kledij en schoenen naar Spullenhulp gebracht, zodat ik een kleerkast heb met alleen maar dingen die ik draag en mooi vind. Mijn nieuwe hobby is kasten leegmaken en alleen maar de zaken overhouden waar ik blij van word. De rest gaat onherroepelijk weg, naar iemand anders die het kan gebruiken, of naar de kringloopwinkel. Ik heb ook van alles nog maar één exemplaar. Ongelooflijk hoe hard het scheelt als die reservewokpan plots weg is uit je te krappe keukenkasten.

Eén in, één uit

Mijn standaardgewoonte om in het weekend in winkels rond te hangen is weg, ik kom alleen nog maar in winkelstraten als ik er echt door moet, en dan word ik overvallen door de zengedachte dat ik niks moet kopen. Ik heb al coole laarsjes. Ik heb al veel make-up en parfum en voor het eerst in mijn leven gebruik ik die ook echt op, in plaats van bij te kopen. Ik heb zes jassen, ik heb alle broeken die een mens nodig kan hebben. Twee paar oorbellen heb ik nog gekocht, omdat ik ze heel, heel mooi vond. In ruil deed ik twee paar weg, die ik nooit droeg. Zo blijft het gelijkstand, ook in mijn juwelenkoffertje. Als ik binnenkort toch besef dat ik echt iets mis in mijn kleerkast (al kan ik me nu met de beste wil van de wereld niet indenken wat), dan investeer ik in iets wat goed dienst doet en een hele tijd mee kan. Verlanglijstjes heb ik niet meer, want ik wil dit jaar geen kerstcadeautjes. Toen ik die wens uitsprak, bleek de rest van mijn familie ook al een paar jaar te denken dat het toch allemaal wat veel was geworden, met dat kopen voor iedereen. Ik winkel niet meer online. Hetzelfde met puntjes sparen voor voorwerpen die ik niet nodig heb, gratis producten en de obligatoire kerstboompluk. Leuk allemaal, maar niet meer voor mij.

Terug naar de essentie

Ben ik een asceet geworden? Absoluut niet. Aan mijn huis is niet bepaald te zien dat ik steeds minimalistischer begin te leven. Ik bezit een Macbook, en een e-reader (want: minder papier), en een iPad (om kranten en tijdschriften op te lezen), om maar enkele zaken te noemen. Dingen die op zijn, zoals mascara, worden vervangen, maar ik breng geen uren meer door in de Ici Paris XL om eindelijk die ene geweldige crème te vinden die mijn wallen wegkrijgt. Ik kan dan weer wel gemakkelijk vier euro neertellen voor een lekkere koffie of een smoothie. Omdat ik daar zin in heb, en ze thuis zo lekker niet kan maken.

Nog zo’n regel: probeer niet de hele wereld naar je huis te halen door te kopen. Zin in sauna of cappuccino? Ga dan ergens een koffie drinken of boek een uitje naar de sauna, in plaats van je lam te werken voor je eigen sauna. Minder kopen heeft in mijn geval niks met gierigheid of geld uitsparen te maken, wel met rust in mijn hoofd. Niet alleen mijn kasten worden leger, ook in mijn leven lijk ik steeds meer te focussen op de essentie.

Klinkt zielig en betweterig? Is het echt niet. Ik ben nog maar zelden zo rustig en tevreden geweest. Met elke zak rommel die de deur uit gaat, overvalt mij een gevoel van voldoening. Het bedrag dat ik aan het eind van de maand als zelfstandige verdiend heb, mag al eens wat lager liggen, ik heb toch niet veel meer nodig dan af en toe eens op café te kunnen gaan en eten te kunnen kopen. De druk is van de ketel. Al de rest laat ik al een paar maanden geweldig hard aan mij voorbij gaan. En eerlijk? Ik had nooit gedacht dat dat zo geweldig aangenaam kon zijn.

Wat ik niet meer doe:

  • Zaterdagen in winkelcentra rondhangen, om gewoon wat rond te kijken en de tijd te vullen.
  • Webshops bezoeken.
  • Reclamefolders doorbladeren.
  • Meegaan in elke modetrend.
  • Kopen voor ooit: als ik er niet onmiddellijk een gebruikssituatie voor kan oproepen die zich dezelfde week nog zal voordoen, dan laat ik het liggen.
  • Kopen voor mijn ideale zelf: mijn ideale zelf loopt nachten lang rond op hoge hakken. Mijn echte zelf bleef maar hoge hakken kopen, terwijl ze al doodgaat nadat ze er drie minuten mee heeft rondgestapt. Ik heb alle hoge hakken (behalve één noodgevalpaar) de deur uit gedaan en me voorgenomen om alleen nog maar schoenen te kopen voor mijn echte, lompere zelf.
  • Verzamelen. Eén van alles is genoeg. Dat geldt zowel voor een paar laarzen als een aardappelmesje. Als het ene kapot is, koop ik wel een ander, maar hamsteren voor mindere tijden is voorbij.
De voordelen!
  • Extra tijd. Tel alle tijd op die je doorbrengt met winkelen, door catalogussen bladeren, webshops checken en zaken onderhouden die je gekocht hebt. Stel je voor dat je die tijd wint om andere dingen te doen. Wie stopt met kopen krijgt plots een heel tijdsblok bij voor andere activiteiten.
  • Extra ruimte. Elke ochtend zie ik in mijn kleerkast alleen maar dingen die ik leuk vind, mijn kasten puilen steeds minder uit en ik heb eindelijk het gevoel dat ik kan ademen in mijn huis. Heerlijk.
  • Een geruster gemoed. Het besef dat je alles hebt wat je nodig hebt en geen geld meer moet uitgeven aan de nieuwste trends, brengt een onbetaalbare rust in je hoofd.
    Meer controle. Stilstaan bij wat je huis binnen komt en wat niet, en gebruik maken van de één in, één uit-regel zorgt ervoor dat je je minder snel overweldigd voelt.
  • Minder schuldgevoel. Er wordt zo goed nagedacht voor ik iets koop, dat ik heel wat schuldgevoel over mijn aankopen uitsluit. Ik heb ook nooit meer het gevoel dat ik me moet verantwoorden omdat ik thuiskom met een hoop tassen vol dingen die ik al heb in een iets blekere of donkerdere versie.
  • Geen koopstress. Die stress in de winkel, omdat je iets leuk vindt maar het nogal duur uitvalt, en je niet weet of je het nu wel of niet moet kopen? Als je niet van plan was om iets te kopen, dan valt die doorgaans weg. Soms kunnen dingen ook gewoon leuk zijn zonder dat je ze per se zelf moet hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s